Fantasy·Personal·Young Adult

Wat vond ik van Harry Potter and the Cursed Child?

Harry Potter and the Cursed ChildHarry Potter and the Cursed Child – J.K. Rowling, John Tiffany, Jack Thorne

Wordt binnenkort vertaald naar het Nederlands: Harry Potter en het vervloekte kind

Hoe lang ik naar dit boek heb uitgekeken. HOE. LANG. Toen ik er (het lijkt wel eeuwen) geleden achter kwam dat er een toneelstuk zou verschijnen dat “het achtste Harry Potter verhaal” werd genoemd, was ik met stomheid geslagen. Wat? Het was toch klaar? Niet dus! Het zou in Londen draaien, de eerste kaarten waren natuurlijk binnen no-time uitverkocht en o ja, het zou in Londen draaien. Heel leuk allemaal, maar ik denk dat het aantal Potterfans dat uiteindelijk naar het stuk kan gaan echt gigantisch KLEIN is. Waarschijnlijk zou zal ik er nooit heengaan. Helaas. Toen kwam het nieuws. Het script zou worden uitgegeven. Toen was ik pas écht blij. Kom op, hoe gaaf is dat? Oké, het was dan niet door J.K. Rowling zelf geschreven en het was een script en geen boek, maar aaaaaal die andere mensen zouden ten minste de kans krijgen om het toneelstuk een soort van mee te maken. Toen begon het aftellen naar 31 juli.

Eigenlijk is het verschrikkelijk dat ik de Harry Potter serie pas ben gaan lezen, pas kón lezen (iets met pas veertien jaar oud zijn ofzo). Echt. Het lijkt me fantastisch om een boek te lezen, helemaal fan te zijn en vervolgens nog zes (!) keer enorm uit kunt kijken naar de vervolgdelen. Natuurlijk kan ik dat doen met andere boeken die ik geweldig vind, maar ik vind geen één boekenserie zo leuk als die van Harry. Ik had het er eens met een vriendin over dat het dus enorm vervelend is dat wij nooit naar de boekhandel hebben kunnen rennen om zo snel mogelijk de nieuwe Harry Potter in handen te hebben. Dat kon ik nu dus wél. Ik wilde zo snel mogelijk Harry Potter and the Cursed Child kopen! Spoiler: Toen het boek uitkwam, zat was ik op vakantie. Bummer.

En wat vond ik ervan?

Maar goed, kort nadat ik terug was in Nederland, heb ik het gekocht en ik ben meteen begonnen. Ik heb geprobeerd het niet in één keer uit te lezen, dus ik heb er drie dagen over gedaan, om er extra van te genieten. Ik had daarvoor al genoeg tijd gehad om mezelf in het hoofd te stampen dat dit géén boek van Rowling alleen was, dat het een script is dat waarschijnlijk voornamelijk door iemand anders is geschreven. Toch vond ik het geweldig. Ik was meteen fan van Scorpius (kom op, wie niet?) en ergerde me af en toe dood aan Albus (JA je bent de zoon van Harry Potter, deal with it!). Maar Scorpius? Geweldig. Zijn humor. Zijn. Humor.

Harry Potter and the Cursed Child

Oké, misschien was de rest van de personages niet precies wat ik me ervan had voorgesteld. Harry was niet echt Harry-ish en Ron was grappig, maar stond me net iets te veel in de schaduw van Harry. Hoe cool het ook is dat Hermione Minister for Magic is, ze komt niet meer over als de slimme, ietwat betweterige heks die ze in de boeken was. Ze was niet meer écht de Hermione die ik zo leuk vond. Draco vond ik wel erg leuk. Hij is veranderd en een goede vader, maar nog steeds een beetje de bad guy. I like it. Dat de andere personages anders zijn is natuurlijk begrijpelijk, ze zijn immers negentien jaar ouder, maar ik vond het toch wat lastig. Ik ben gewend aan de jonge Harry, Ron en Hermione, niet aan de oude…

De plot was geweldig. Het was ook bizar. En af en toe een beetje ongeloofwaardig, maar ja, wat wil je dan, met Time Turners? Ja ja, je hoort het goed! Time Turners! Meestal wordt ik een beetje zenuwachtig van boeken waarin tijdreizen een grote rol speelt, aangezien ik dan geen bal meer begrijp van het verhaal, maar het kan niet beter zijn dan dit. Ik had het voor geen goud willen missen. Behalve dan dat ene, dat gestoorde… Nope, daarover meer in mijn blogpost van morgen. (serieus, in dit boek is iets gestoords gebeurd. Mensen die het hebben gelezen weten waarschijnlijk precies wat ik bedoel.)

Ik ben niet vaak naar theatervoorstellingen geweest, maar wat ik wel weet is dat het spel bij een toneelstuk nooit stilligt. Alles gaat maar door en stopt niet. Met The Cursed Child is dat natuurlijk niet anders. Ik vond het heerlijk dat de gebeurtenissen elkaar zo snel opvolgden en ik geen tijd had om bij te komen van al die rare dingen die er gebeurden. Het moet fantastisch zijn om dit op het toneel te zien. Nog veel beter dan als je het leest.

Natuurlijk kloppen er in dit boek dingen niet als je het naast de echte boekenserie legt. Stukken tekst die in het verleden zijn gezegd en dus letterlijk in de boeken staan zijn niet hetzelfde, sommige kantoren hebben geen beveiliging, wat écht niet kan (kom op, het kantoor van de Minister for Magic?!) en zo zijn er nog meer van die kleine, onzinnige dingetjes waar Potterfans zich aan zouden kunnen ergeren. Ook is het duidelijk geen echt boek, aangezien het uitsluitend uit dialogen bestaat. Daardoor kon er in mijn hoofd geen misverstand over bestaan dat dit écht geen echt boek van J.K. Rowling is. Ik mis de manier van schrijven die mij in de Harry Potter boeken betoverd heeft. Natuurlijk is dat jammer, maar ik besloot gewoon te genieten van wat het was.

The An eighth story

De plot, de ietwat veranderde personages en het feit dat het duidelijk geen “echt” boek van Rowling is, herinnerden me er allemaal aan dat dit (voor mij, in ieder geval) geen achtste Harry Potter boek is. Voor mij hield het verhaal dan ook gewoon op na het zevende boek. Misschien dat ik er af en toe nog wat over fantaseer, maar zelfs dat heeft zich nooit écht ontwikkeld tot een nieuw verhaal. Het bleef allemaal gewoon een beetje vaag. Ik zie Harry Potter and the Cursed Child dan ook als één van de vele dingen die gebeurd zouden kunnen zijn na het einde van de Harry Potter serie. Niet “The eighth story”, maar “An eighth story”, zeg maar. En stel dát er een vervolg zou zijn, dan zou ik het helemaal niet erg vinden als het hierop leek. Want ik vond het prachtig.

Harry Potter and the Cursed Child

Ik denk dat dat ook een goede instelling zou kunnen zijn als je twijfelt of je dit boek wel wilt lezen. Ik snap dat fans bang zijn dat The Cursed Child hun beeld van de Harry Potter wereld een beetje verpest en dat ze veel liever hun eigen fantasie erop loslaten over wat er na het zevende boek allemaal gaat gebeuren. Misschien dat als je dit ziet als gewoon één van de dingen die zouden kunnen gebeuren, dat het wat minder definitief voelt. Ofzo. Lastig uit te leggen. Ik vond het in ieder geval een geweldig verhaal en ik ga het nog vaak herlezen, denk ik!

Morgen verschijnt de rest van mijn gebrabbel over dit boek, dan zal ik iets meer ingaan op de rest van de plot. Let wel op: die post staat vol met spoilers!

Harry Potter and the Cursed Child

 

 

Advertenties

Een gedachte over “Wat vond ik van Harry Potter and the Cursed Child?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s