Fantasy·Young Adult

Door de Zombiespiegel – Gena Showalter

Door de Zombiespiegel - Gena ShowalterOorspronkelijke titel: Through the Zombie Glass
Serie: White Rabbit Chronicles #2

Het leven van Alice ligt nog steeds overhoop. Nadat ze is gebeten door een zombie, gebeuren de raarste dingen met haar. Alice vreest het ergste, maar ze weet dat ze het niet aankan als ze verandert in één van de wezens die ze het meest haat. Daarnaast doet Cole heel raar, totdat hij het plotseling uitmaakt. De reden? Hun visioenen. Ze gaan niet alleen meer over haar en Cole, maar er is een derde persoon verschenen…

In mijn recensie over Alice in Zombieland, het eerste deel van deze trilogie, was ik niet heel positief. Wel nam ik me voor dit boek te lezen, omdat ik best benieuwd was naar hoe het verhaal zou eindigen. Maar na het lezen van Door de Zombiespiegel, is mijn houding tegenover deze trilogie helemaal omgeslagen. Want ik heb he-le-maal niet van dit boek kunnen genieten

Een liefdesdriehoek (?) en afschuwelijke humor

Eigenlijk lijkt mijn kritiek op dit boek erg op alles wat ik aan te merken had op Alice in Zombieland. Cliché, de romance was dodelijk saai… De visioenen van Alice blijven doorgaan (je weet wel, die visioenen waarin zij en Cole helemaal losgaan), maar nu heeft ze die visioenen niet alleen met Cole, maar ook met Gavin. En je raadt het al, Gavin is een soort Cole, het enige verschil is dat alles wat Gavin zegt een tweede, vieze betekenis heeft. Ik denk dat dit voor een soort liefdesdriehoek moest zorgen, maar die is dan wel HEEL slecht.

Verder was het volgens mij de bedoeling dat er in dit boek, ook in het eerste deel, een flinke dosis humor zat. Misschien komt het door de vertaling, misschien ook niet, maar ik kon eigenlijk nergens om lachen. De grappen zijn zo níét grappig, dat het bijna sneu werd. Eigenlijk kan ik me ook bijna niet voorstellen dat lezers van dit boek hardop moeten lachen om dit boek.

Wie is Alice?

Eén van de weinige redenen die ik had om na het teleurstellende Alice in Zombieland toch nog aan dit tweede deel te beginnen, was dat het verhaal met de zombies me aansprak. Maar in dit boek is het meer van hetzelfde en kon ik niet veel nieuws ontdekken. Wat er allemaal met Alice gebeurd had me best kunnen interesseren, maar het werd helemaal verpest door de rest van het boek.

Ook snap ik Alice nog steeds niet. Ze zegt dat ze iedereen vertrouwt, maar het duurt eeuwen voordat ze Cole, de liefde van haar leven, vertelt wat er allemaal met haar aan de hand is. Ze houdt zo van haar oma, maar ze komt nooit opdagen bij leuke dingen die ze met haar zou gaan doen. Vervolgens biedt Alice haar excuses aan, om haar oma daarna weer keihard te laten vallen. Lekkere kleindochter heb je dan. Dan hebben we Kat. Een heel leuk personage, maar toch wat gemaakt. Kat is de beste vriendin van Alice, maar Alice behandelt haar echt alsof ze een kleine puppy zonder pootjes is. Iemand die niks kan. Tja, ík zou Alice ten minste niet als vriendin willen hebben.

Niet mijn langste recensie, maar als je een beter beeld wilt van wat ik van dit boek vond, raad ik je aan om de recensie van Alice in Zombieland te lezen. Eigenlijk vond ik beide boeken even slecht, maar ik had na het lezen van het eerste deel nog een soort stille hoop dat het beter zou worden. Niet dus. Ik ga het internet op, lees hoe deze trilogie eindigt en kijk daarna waarschijnlijk nooit meer naar deze boeken om. Ik heb ze een paar dagen terug alweer teruggebracht naar de bibliotheek…

★★☆☆☆

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s