Contemporary·Young Adult

In het spoor van de eclips – Bronagh Curran

In het spoor van de eclipsEngelse titel: The path of totality

Nat gaat al naar zijn zevende school. Hij wil er altijd zo graag bij horen, maar dat loopt nooit goed af. Als hij door stom toeval Quincy leert kennen, de man die bekend staat als pedofiel, bouwen ze samen een heel bijzondere band op. Quincy heeft één droom: De zonsverduistering in Kentucky zien. Nat en hij gaan samen met Celeste, de dorpsbeauty, in de auto die Nat van zijn vader “leent”, naar Kentucky. Maar dan gebeurt er iets afschuwelijks.

Ik heb dit boek gekregen omdat ik meedeed aan de Hebban YA Leesclub, en die ging over dit boek. Daarom wil ik Hebban en Uitgeverij Gottmer bedanken!

Het moet er eventjes uit, maar wát een fantastisch boek is dit. Het wordt vergeleken met de boeken van John Green, en hoewel ik het daar deels mee eens ben, vond ik dit boek beter dan bijvoorbeeld The Fault In Our Stars. Het is overzichtelijker, minder ingewikkeld, maar ik vond dat er veel meer gevoel in het verhaal zat.

Het gaat om de binnenkant

De laatste tijd wordt er veel aandacht gegeven aan de strijd voor diversiteit. Bij Blossom Books is bijvoorbeeld Simon vs. de verwachtingen van de rest van de wereld – Becky Albertalli daar een goed voorbeeld van. Volgens mij staat die strijd voor diversiteit vooral voor dat het gaat om de binnenkant, en niet om de buitenkant. Dat kan heel makkelijk worden weergegeven met het hoofdpersonage homoseksueel maken, maar in In het spoor van de eclips vind ik het denk ik mooier gedaan. Nat staat bekend als nerd, stottert en heeft waarschijnlijk geen goeie looks. Milo Quincy staat bekend als pedofiel, hij heeft een telescoop waarmee hij volgens iedereen naar kinderen gluurt, volgens verhalen heeft hij, toen hij docent was, een leerling aangerand en hij heeft ALS. Celeste staat bekend als slet, verft haar haar in de raarste kleuren, maar lijkt alles verder prima voor elkaar te hebben. Maar Nat is een hele aardige, slimme jongen, Milo Quincy heeft een passie voor sterrenkijken (vandaar die telescoop) en beschikt over een geniaal gevoel voor humor, en Celeste is heel ongelukkig. Van binnen zijn ze anders dan ze van buiten lijken.

Deze drie mensen, die zich allemaal op hun eigen manier eenzaam voelen, worden op een schitterende manier hele goede vrienden. Ze gaan op reis, de droom van Quincy achterna. En uiteindelijk blijken ze veel meer gemeen te hebben dan ze ooit hadden kunnen denken.

Hoe ik aan het verhaal begon

Ik begon niet met hele hoge verwachtingen aan dit boek. Ik verwachtte zoiets als TFIOS, en hoewel ik dat boek prachtig vond, is het niet mijn favoriete genre. Maar, ik deed niet voor niets mee aan de leesclub, en ik begon gewoon met lezen. Ik vond het begin nogal oppervlakkig, precies waar ik al bang voor was. Een gepeste jongen die graag bij de populaire jongens wil horen, terwijl hij ze eigenlijk helemaal niet mocht. Niet heel fantastisch. Maar toen Nat en Quincy bevriend raakten en ik het verhaal van Quincy las, smolt ik echt van binnen. En toen ze met Celeste naar Kentucky reden, vond ik het verhaal fantastisch. Er kwam wat humor bij, maar ook een hoop ontroerende momenten. En het einde was echt heel erg zielig. Tranen! Maar het was heel erg mooi, en ik begreep Quincy, vooral omdat hij eerder al zei dat hij niet bang was voor de dood, maar voor het leven als hij er eigenlijk niet meer mee verder wilde.

Als ik nu terugkijk op het begin, vind ik dat ook mooi. Het laat goed zien hoe Nat zich voelde, hoe hij zijn best deed om vrienden te worden met mensen die hij eigenlijk maar rare gozers vond en hoe hij door stom toeval bevriend raakte met Quincy, een echte vriend.

2017? 65 jaar terwijl hij in 1952 geboren is?

Tijdens de leesclub werd er wat gezegd over rare getallen. In het boek werd gesuggereerd dat het verhaal zich afspeelde in 2017, en Quincy is in 1952 geboren, maar hij is al 65. 1952, dus dan kan hij hooguit 63 zijn, toch? Maar opeens schoot me te binnen dat de zonsverduistering die in Kentucky te zien is, misschien in het echt ook op 21 augustus 2017 is! En ja hoor, dat was waar. Dus, het verhaal speelt zich af in 2017, omdat de eclips waar het boek over gaat, ook in 2017 is. Logisch!

In het spoor van de eclips is echt een fantastisch boek, wat je echt gelezen moet hebben als je het eens bent met de #strijdvoordiversiteit en houdt van YA romans. En ook als je wat minder houdt van dit genre, zoals ik, denk ik dat je dit boek erg leuk zult vinden. Het is in ieder geval één van mijn favoriete boeken uit dit genre!

★★★★★

In het spoor van de eclips - Bronagh Curran

Advertenties

8 gedachten over “In het spoor van de eclips – Bronagh Curran

  1. Dit klinkt als een heel bijzonder boek. Ik heb hem zelf ook nog klaarliggen om gelezen te worden en je recensie heeft me echt ontzettend benieuwd gemaakt. Het past volgens mij precies in mijn straatje want ik houd van boeken waarvan de ontwikkeling van de personages de drijvende kracht is. Ik kan niet wachten om het te lezen.

    Like

    1. Haha, altijd leuk om te horen dat mijn recensie iemands nieuwsgierigheid aanwakkert! Als je van dat soort boeken houdt, weet ik zeker dat je In het spoor van de eclips leuk zult vinden. 🙂

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s