Science Fiction·Young Adult

Opstand – Veronica Roth

Divergent #2 OpstandOriginele titel: Insurgent
Serie: Divergent Trilogie #2

Na wat er gebeurd is op de Inwijdingsdag van Tris, vlucht ze met Tobias en de anderen weg uit Onverschrokkenheid. Ze wordt achtervolgd door schuldgevoelens vanwege de dood van haar dierbaren. Iedereen is bezig met de oorlog met Eruditie. Sommige facties weten nog niet welke kant ze moeten kiezen. Tris weet niet meer goed wat ze wil, maar één ding is zeker: ze wil alles doen voor de mensen van wie ze houdt. Zelfs als dat haar dood wordt. Daardoor zet ze alleen wel haar relatie met Tobias op het spel.

Ik herlees de Divergent boeken, en Inwijding was echt veel beter dan ik me kon herinneren! Ik dacht dat dat bij Opstand ook wel zo zou zijn. Er zaten alleen wel flink wat verschillen tussen de twee boeken.

In mijn recensie over deel 1 begon ik met Tris, dus dat doe ik nu ook. In Inwijding vond ik haar een heerlijk persoon. Ze was dapper, maar niet overdreven, en ze maakte goede keuzes. In dit boek dus écht niet. Ze doet er alles aan om dood te gaan, lijkt het wel! Ze maakt domme keuzes, en zet vaak haar leven op het spel voor helemaal niks. Als Tobias uiteindelijk tegen haar zegt dat hij niet verliefd werd op deze Tris, en dat hij het zo niet langer aankan, ben ik het helemaal met hem eens. Tris roept de hele tijd dat ze te egoïstisch was voor Zelfverloochening, maar ondertussen stort ze zich in alle gevaarlijke avonturen waar ze maar bij kan. Zucht. In deel 1 was ze slim, in deel 2 dom en overdreven.

Opstand was zeker heel erg spannend. Het is oorlog, maar je krijgt niet allerlei vage oorlogsplannen voorgeschoteld. Je krijgt te horen wat Tris te horen krijgt, en dat is prima te begrijpen. Het was dus spannend, maar lang niet zo spannend als ik had gehoopt. Waarom? Om een hele simpele reden, namelijk door de liefde tussen Tobias en Tris. Alles draait om hen. Als er iets spannends gebeurt, eindigt het hoofdstuk nog niet, want er moet eerst een zoenscène of een ruzie tussen komen. Als ze dan in slaap vallen, of als ze de deur voor de neus van de ander dichtslaan, dán pas is het hoofdstuk afgelopen. Soms is dat ook wel leuk, maar niet als dat bij ieder hoofdstuk zo is. Er zaten bijna geen cliffhangers in Opstand!

Behalve dan bij het einde, want dat was echt een enorme cliffhanger. De laatste hoofdstukken zijn echt bloedstollend spannend. Tris maakt eindelijk goede keuzes, ze heeft namelijk gelijk, maar ja, niemand gelooft haar meer. Vind je het gek? De hele tijd haalt ze zich de raarste dingen in het hoofd, en als je dan eindelijk gelijk hebt, gelooft niemand je meer! Maar goed, ik was alle hoop op al verloren, want de enige die Tris nog een beetje zou kunnen geloven was Tobias, en zelfs hij had geen vertrouwen meer in haar. Maar dan, komt er een plottwist. En een grote ook. En net als DE waarheid naar boven is gekomen, waar iedereen (de personages én ik) versteld van staan, is het klaar. Wauw, woosh, omver geblazen.

In Opstand leren we alle facties kennen, en dat vind ik leuk. Ik leer nieuwe serums kennen, nieuwe mensen, en niet alleen facties, maar ook de Factielozen!  Dat was heel interessant, zeker als blijkt wie de leider van de Factielozen is.

Het einde maakte een hoop goed, maar nog steeds ben ik niet tevreden. Inwijding was eens tuk beter dan in mijn herinnering, maar Opstand een stuk slechter. Er is geen goede balans tussen actie en romantiek, wat ik heel erg jammer vind! Helaas, helaas. Maar het boek was ook zeker niet slecht, want er zaten ook een hoop goede stukken in.

★★★☆☆

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s