Science Fiction·Young Adult

Lawaai Dat Nooit Stopt – Patrick Ness

Lawaai dat nooit stopt.docx.jpgOorspronkelijke titel: Monsters of Men
Serie: Chaos Walking #3

In plaats van een oorlog tussen twee legers, is dit een oorlog van drie legers geworden. En ze zijn alle drie op weg naar Nieuw-Prentissoord. Todd en Viola weten ondertussen niet meer wiens kant ze moeten kiezen. En tot overmat van ramp landt er ook nog een kolonistenschip. Een kolonistenschip met wapens. Wapens die de Burgemeester én Madame Coyle willen hebben…

‘Oorlog,’ zegt Burgemeester Prentiss, en z’n ogen schitteren. ‘Eindelijk.’
‘Kop houden,’ zegt ik. ‘Niks geen
eindelijk. De enige die dat wil, bent ú.’

Heb je de eerste twee delen van de Chaos-trilogie nog niet gelezen? Geen probleem, want hier is de recensie van deel 1, en hier die van deel 2!

Het einde van deel twee was echt een cliffhanger, en het is al een hele tijd geleden, maar toen ik de boeken voor het eerst las, was ik heel erg gefrustreerd dat ik niet meteen dit deel erbij kon pakken! De keuze die Todd aan het einde van Het Donkere Paradijs maakt is natuurlijk afschuwelijk, maar wel begrijpelijk. Als Todd de Burgemeester niet vrijliet, zouden hij en Viola gewoon verpletterd worden tussen drie legers. Maar het begon er echt op te lijken dat dat sowieso zou gaan gebeuren!
Dan komt dat kolonistenschip, met enorme wapens. Dat lijkt goed, en eerst dacht ik ook gewoon: SCHIETEN! Maar Viola denkt er goed over na en vindt dat dat niet moet gebeuren. Logisch natuurlijk, want de Spakkels gaan de strijd aan omdat ze zich onderdrukt en bedreigd voelen, en ik denk niet dat bommen dat echt gaan verhelpen. Tóch gebeurt het, en daaruit blijkt maar weer hoe hecht de vriendschap tussen Viola en Todd is: Ze hebben echt alles voor elkaar over.

Nog voor ik ook maar weet of ik het wil, schiet ik het geweer af…

Net zoals in de andere twee boeken, word je echt meegezogen in het verhaal. De keuzes die Todd en Viola moeten maken, hoe Todd de oorlog ervaart, de geheime aanslagen die Viola pleegt… In deel 2 voelde je Todd veranderen, vooral omdat hij niet meer zeker wist of Viola nog leefde. Maar nu houden ze contact, en hij blijft de Burgemeester gewoon wantrouwen. Tóch ziet hij in de Burgemeester een soort… Vader? Hoe Todd ook walgde van zichzelf toen hij voor de burgemeester sprong in plaats van iemand anders toen de bom afging (geen spoilers!), hij deed het toch maar wel. Dat zegt ook iets, denk ik.

In de eerste twee delen was er één onderwerp wat ik een beetje vaag vond: de Spakkels. Dat is zeker veranderd na het lezen van dit boek. Het vorige deel werd vanuit het perspectief van Viola en Todd verteld. Dat blijft zo, maar er komt nog een derde persoon bij: 1017. De Spakkel die Todd heeft laten gaan. Hij krijgt ook een belangrijke rol in het verhaal, en de beslissingen die hij neemt zijn van cruciaal belang. Zo kreeg ik echt een kijkje in de wereld van de Spakkels en hoe ze communiceren met de Herrie.

‘Jij hebt tegen me gezegd,’ zegt hij en hij doet zijn ogen dicht, ‘dat ik aan iedereen op deze planeet mocht twijfelen, behalve aan Todd. Dat heb jíj gezegd, Viola. En jij hebt altijd nog gelijk gehad.’
‘Behalve deze keer.’

Eigenlijk kan ik geen minpunten bedenken voor het boek! Het is spannend, wat zeg ik? HEEL spannend, goed uitgewerkt, ik kan me goed inleven in de personages, de verschillende perspectieven zijn niet verwarrend, maar voegen echt iets toe, en het einde… Het einde doet pijn, maar het is mooi, en de manier waarop de woorden op verschillende plaatsen van de bladzijden staan zorgen echt voor het gevoel alsof diegene (nog steeds geen spoilers) zichzelf echt weer moet vinden. Dat heeft Patrick Ness sowieso goed gedaan in deze trilogie. Naast het ijzersterke verhaal met het originele idee van de Herrie, wordt het echt geschreven zoals degene denkt. En niet alleen de schrijfstijl (soms hele lange zinnen zonder punten, etc.) zorgt daarvoor, maar ook HOE het op het papier staat. LEKKER VEEL HOOFDLETTERS, soms een raar lettertype voor de Herrie van een dier, en bijvoorbeeld in deel 1 stond er een bladzijde vol met de Herrie van Prentissdorp. Dat waren dan allemaal vetgedrukte, door en over elkaar heen krioelende zinnen. Zo kon ik me de Herrie heel goed voorstellen.

Geen minpunten, eigenlijk alleen maar pluspunten. De schrijfstijl is volgens mij echt uniek, en het verhaal ook! Ik heb heel erg genoten van deze trilogie, en ik raad het iedereen aan!

★★★★★

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s